رهگذر عاشقان

من می خواستم بزرگ باشم

رضا حسيني — Tue, 30 Mar 2010 11:03:13 GMT

من می خواستم بزرگ باشم

نه در سن در حرف

پس گوش کردم:

سکوت کردم

نگاه کردم

احساس کردم

توجه کردم :

چندسالی گذشت

تایک روز فهمیدم که دگر چیزی نیست که ارزش سکوت را داشته باشد

همه دنیا داشت به جلو میرفت

با هر قیمتو با هر بهایی

با هر نرخو هر زجرو عذابی

من نیز قدم بر میداشتم

من نیز احساس کودکیم را داشتم از دست میدادم:

طمع تخ زنده ماندن کودکیو احساس رهایی را داشت می برد

من کودکیم را پنهان کردم

با همه درد و بلایا

باهمه سخت گیری های پدر

با هم سردی و گرمی

در دلم پنهان کردم

حال هر چندوقتی به آن بر میگردم

یک نظر عمیق به آن می نگرم

روحو روانم شاد و سر حال ازآن دوران ها

باز به امید فردا باز می گردد

ومن باز همان کودکیم را در درونم از چشم :

گذر عمر پنهان نگه میدارم

همه حرف کودکیم برای تو همین باشد

که فراموش نکن کودکیت را آزادی خیالو روحیه شادو روان پاکت را...

نویسنده: زیزا

درد دل

رضا حسيني — Tue, 16 Feb 2010 19:20:13 GMT

نمی دانم چه شده است. نمی دانم چی به سر قلم من آمده که این گونه بی قلم شدم. دستم به قلم نمی رود.جمله هایم را اینگونه آهسته زیر لب زمزمه می کنم شاید که بشنوند و باور کنند. باورم کنند شاید قلمم پیدا شود. خدارا چه دیدی شاید من هم پیدا شدم و دیگر دست هایم نلرزید. اندکی خسته ام دارم فکر می کنم. دعا کنید بشود انچه بهتر است بشود و دعا کنید این دعا کرده را تا رها شود از هر آنچه آزارش میدهد. ای خدا مددی. ای خدا مددی. تو که شهوت در بخشندگی داری ببخش.همین فلن همین. دوباره نوک قلمم تمام شد...

مناجات

رضا حسيني — Thu, 30 Oct 2008 17:53:15 GMT

ما همچنان هستیم گدا،مسکین نواز تو ای خدا

روزی بده تو آنچنان، از غیر تو باشیم جدا

در آخرت هم مهر تو، شامل شود کردار ما

رحمت بکن تو این جفا، آسوده خوابم بی صدا

خدا رحمت نذری ميدهد

رضا حسيني — Wed, 10 Oct 2007 19:13:00 GMT

از کوچه پس کوچه های شهر خبر رسيد که خدا بخشش و مهربانی نذر کرده است. با خود گفتم او نذر دارد و ما هم محتاج. ما که از همه نذری گرفتيم از او هم مقداری می گيريم.

به راه افتادم و رفتم. زودتر از آنچه که فکر می کردم رسيدم، خيلی زود و بی دردسر. مقداری گرفتم و ظرفم را پر کردم و برگشتم. بعد از مدتی ديدم که بيشتر از اينها نيازمند اين نذری هستم، پس بهتر ديدم که دوباره و سه باره حاضر شوم و باز نذری بگيرم.

ميان راه در اين فکر بودم که چرا دفعه قبل بيشتر طلب نکردم و ظرف بزرگتری ندادم. فکر کرده بودم که کافی است و ديگر به آنها نياز پيدا نمی کنم ولی خيلی زود دوباره نيازمند آنها شدم. با خود گفتم که اينبار زياد تر می گيرم و اگر نداد با جامه ای تازه می روم، چهره ام را تغيير می دهم و با ظاهری تازه طلب نذری می کنم.

رفتم، خواستم، داد. ديگه شمارش دفعاتی که آمده بودم را نداشتم اينبار در زدم و خودش در را باز کرد. گفتم شما خدا هستيد؟ خنديد و گفت خودمم و شما هم بايد آن جوانی باشيد که چند باری آمده ايد و نذری گرفتيد. من شرمنده شدم، دستم رو شده بود، سرم را پايين انداختم. خنديد و با نگاهی مهربان گفت، سرت را بالا بگير. تازه من از تو عذر می خواهم که ناراحتت کردم. آخه نيازی نبود که خودت را به زحمت بياندازی و هر بار لباسی تازه به تن کنی و با سخنی جديد حاضر شوی. اين را بدان که پيرمردان زيادی را می شناسم که از دوران نوجوانی هر روز از من نذری می گيرند و خود فهميده بودند که نيازی به تغيير چهره نيست، چون من خوب همه ی شما را می شناسم، چون خودم شما را ... ولش کن حالا هم برو تو حيات خانه(زندگی) و هر چه که می خواهی بردار.

رفتم و برداشتم، موقع رفتن گفت، نبينم که شرمنده باشی، تو خواستی و من به تو دادم حالا هم هيچ حرفی باقی نيست، اگر باز هم خواستی بيا و بگير، هر لحظه ای که فکر کنی در خانه ی من باز است، اصلا اينبار در هم نزن خود بردار و برو.

تازه شناختمش و احساس راحتی و وقار کردم. گفتم پس حالا که اينطور است اين پياله ی من را هم از عشق و محبت پر کن. گفت حتما ولی يک چيز را فراموش نکن، که من هميشه در همه جا هستم و نذری ميدهم. آدرس خانه ی من را از ياد مبر...

ای عاشقان، گريه کنان

رضا حسيني — Sun, 24 Sep 2006 17:40:00 GMT

ای عاشقان در اين زمان، حال از فراغ اين خزان

اکنون کجاييد رهسپار، از دست عشق گريه کنان

من آمدم در پيش تو، تو مانده ای در قلب من

آهسته تر آهسته تر، عاشق شدم در اين زمان

حالا که ما هم با هميم، اکنون که در اين ماتميم

شايد که عشق آسان شود، اين عالم و هستی مکان

من با تو هستم ای عزيز، تنها نمانی غم گريز

تا آخرش من مانده ام، عشقت دلم را شد فغان

دست تو در دستان من، عشقتبود بوستان من

دانم همين را که اسير، هستم به عشقت هر زمان

........ من ای عشق من،‌ ای دلبرو جانان من

وصف تو سخت باشد مرا، شعر تو گويم همچنان

......... تو ای هستی من، يار من و دلدار من

ياد تو باشد قلب من، هر روز من گريه کنان

مولای عشق من خدا، در قلب من مهر و صفا

ماند همی يادت به جان، من بنده ام در اين جهان

در حيرتم گويم سخن، خوشحال از اين عشق کهن

دانم همين قدر که خدا، می خواند اين شعر را روان

حالا که ما دلداده ايم، در راه عشق وا مانده ايم

باشد مرا هم اين سخن، با هم بمانيم هر زمان

دوست دار تو بودم عزيز، عاشق شدم عشوه نريز

ای آسمان خون گريه کن، فرياد بزن در کهکشان

هستم رضا دنيای خاک، با ذات پاک، من را چه باک

که اين چنان، با اين توان، من را به عشق خود رسان.

پادشه خوبان

رضا حسيني — Tue, 08 Aug 2006 17:47:00 GMT

علی ای مولای من، پادشه دنيای من

علی ای هستی من، فکر منو رويای من

نور تو در دل من، ای ياور غمهای من

عشق تو در قلب من، ای سرور تنهای من

ام ابيها

رضا حسيني — Sun, 16 Jul 2006 17:11:00 GMT

محمد با خدا می گفت الهی همه شب آمدم پیشت گدايی

دراین دنیای قهر آلود ز دختر

مرا او از پسر آید خوشتر

بیامد فاطمه از عرش پایین

بخواندند بر دو گوش او یاسین

پیامبر را سراسر شور بر پاست

بله امشب سروری بر دل ماست

خدیجه از نگاهش اشک جاریست

ببار تا در وجودت ابر باقی است

همه عالم ز امشب پا بر جاست

بله این فاطمه ام ابیهاست

زهرا اگر هیچم ولی مهر تو دارم

بیا دستی بکش بر چشم تارم

بگیر دست مرا تو کن وساطت

ببخشایید مرا کردم سماتت

بله امشب که روز مادر هاست

خدا هم از گناهان همه کاست

ای گل یاس محمد، ای زهرا

شده امشب ز دلها شور بر پا

بیا امشب تو بر ما نظر انداز

در فردوس به پای تو شود باز

بهشت هم زیر پای مادران است

چون عاشقترین خلق جهان است

ز دیده اشک ریزم ای مادر

تو را از این جهان بینم فراتر

در آخر به شما هم تبریک گویم دختران

وصف سخت است شعر گویم همچنان

درخت زندگی

رضا حسيني — Sun, 09 Jul 2006 16:11:00 GMT

ما که فقط بنده ايم، با لبی پر خنده ايم

از درخت زندگی، ميوه ی عشق کنده ايم

می رويم که جان دهيم،خود را به پايان دهيم

در مسير زندگی، از بدی آکندهايم

شکر خدايی کنم کز همه کس برتر است

نام تو آرم زبان دل که خدايی تر است

از همه چيز رانده ام، عاشق و در مانده ام

از عطر خوش پيرهنت ، اسم تو را خوانده ام

تو شمعی من پروانه، تو عشقی من روانه

با نفس قلب تو، سرايم اين ترانه

صبح خروس خوان تو زندگی ديگر است

نوکری عرش تو بندگی برتر است

خدا نذری می دهد

رضا حسيني — Wed, 24 May 2006 16:21:00 GMT

ديگر توان ندارم

رضا حسيني — Thu, 23 Feb 2006 17:14:00 GMT

ای دلبران عاشق، رفته قرار و صبرم

خندم گرفت از کارم، که تا به حال چه کردم

ديگر توان ندارم، خسته شدم از اين حال

سخت است تحملش يار، تيری زدی به قلبم

افسانه ايست اين عشق، ناکرده ها پشيمان

من بردمش به پايان، سوخته توان و عمرم

بهتر از من که باشد، آسان گذشتی از من

ديگر نمانده فرصت، تو کرده ای خرابم

ديوانه گشته ام من، مجنون و دل خرابم

آخر چرا نگفتی، دیگر دوستت ندارم

هرگز مگو که امشب، عمرم به پايان آمد

صبح دگر سلامت، باور مکن نگارم

شايد دوباره آمد، با شوق و با طراوت

خود گويد اين حقيقت، ديگر بکن حلالم

من قول داده بودم، هرگز از غم ننالم

حتما به پايان آيد ، اين حالت مزارم

ای عاشقان اين رضا، ديد تمنای عشق

گويد مکن تو خواهش، اکنون که بی قرارم